“I will love you forever.But I must remain far of you” Said the snowman to sunshine!

Photo: "I will love you forever.But I must remain far of you" Said the snowman to sunshine!

In the blackwhite world

In the blackwhite world the sounds are deafening
the people forced alone
In the blackwhite world all who feel are mad
And the chemistry from the loneliness release.

In the blackwhite world the guardians of colours
Murder with the smile in their lips.
In the blackwhite world the prisons of names
Jail everything regular that has deviates .
In the blackwhite world it is prohibited to write with colour
You live in order to consume, you breathe in order to produce
In the blackwhite world the silence it is gold, still!
You love to consume, you make love in order to produce

In the blackwhite world it exists a magic garden
Where there modern scared people live
the guardians of colours were turned against them with anger
But even they steal the colour of them, their butterflies will fly free .

Photo: In the blackwhite world the sounds are deafening
the people forced alone
In the blackwhite world all who feel are mad
And the chemistry from the loneliness release.

In the blackwhite world the guardians of colours
Murder with the smile in their lips.
In the blackwhite world the prisons of names
Jail everything regular that has  deviates .
In the blackwhite world it is prohibited to write with colour
You live in order to  consume, you breathe in order to  produce
In the blackwhite world the silence it is gold, still!
You love to consume, you make love in order to  produce

 In the blackwhite world it exists a magic garden
 Where there modern scared people live
 the guardians of colours were turned against them with anger
 But even they steal the colour of them, their butterflies  will fly free .

ΝΕΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ 1=5 Η ΚΛΑΣΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

5 δανειοληπτες μιας τραπεζας προκειται να αγορασουν απο ενα διαμερισμα,ας πουμε απο τον ιδιο εργολαβο προς 100000 το διαμερισμα. ΕΤΣΙ..Τις πρωτες 2 μερες,πηραν οι πρωτοι 2 δανειοληπτες το δανειο τους,ελαβαν τραπεζικη επιταγη ( για να μη φερουν μαζι τους μετρητα) και καταθεσαν το ισοποσο των 200000 στο λογαριασμο του εργολαβου. Τις επομενες 3 μερες ,οι αλλοι 3 δανειοληπτες πηραν διαδοχικα 300000 μετρητα ( 100000 καθε μερα) και τα κατεθεσαν στο λογαριασμο του εργολαβου.Στο τελος των 5 ημερων ο λογαριασμος του εργολαβου θα παρουσιαζει υπολοιπο 500000. Ητραπεζα ωστοσο του παραδειγματος μας δεν εχει κατ αναγκη το ποσον των 500000 στο ταμειο της.Της χρειαζεται μονο 100000 (απο τις καταθεσειςτων αλλαων πελατων της) να τα νακυκλωνει τις τελευταιες 3 μερες.Μαλιστα αν για ολες τις συναλλαγες χρησιμοποιησει τραπεζικες επιταγες πραγμα το οποιο συνηθωςσυνβαινει δεν της χρειαζονται ουτε οι 100000.Αυτες οι 500000 που βρισκονται στο λογαριασμο του εργολαβου ειναι νομιμο χρημα,μπορει νατο εμβασει σε αλλο λογαριασμο,να αγορασει συναλλαγμα κτλ ΘΑΥΜΑ! Η τραπεζα με 10 εγγραφες (5 δανεια+ 5 καταθεσεις) δημιουργησε απο το μηδεν αλλες 400000 αν ειχε τις 100000 πραγμα που αμφισβητηται!
ΕΠΟΜΕΝΩΣ ..ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ “ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ) ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΣΠΙΤΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΧΟΝΤΡΟ ΨΕΜΑ!!!!!

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η REALITY STORY?

Στέκομαι μπρος σε μια λιμνούλα

και παρατηρώ:

Μέσα στο νερό κολυμπούν ψαράκια

γύρω απο τα φύκια,τα όστρακα που υπάρχουν

στην άμμο του βυθού.

Ξυπνούν με το φως του ήλιου

και κοιμούνται με το φως

του φεγγαριού.

Η ζωή τους είναι ίδια κάθε μέρα,

να κολυμπούν,να ψάχνουν την τροφή τους,

να βρίσκουν το σύντροφο τους,

να κάνουν απογόνους

και να πεθαίνουν.

Δεν γνωρίζουν την παρουσία μου,

ζουν στο δικό τους κόσμο,

ο κόσμος μας ειναι ανύπαρκτος γι’αυτά.

ΕΡΩΤΗΣΗ: ΜΗΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

ΨΑΡΑΚΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ;

ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΟΥ

ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ

Η ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ,

ΕΝΑ  SHOW  ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;

Πάρε το μπλε χάπι και

η ιστρία τελειώνει.Ξυπνάς στο κρεβάτι σου

και πιστεύεις οτι θέλεις να πιστεύεις.

Πάρε το κόκκινο χάπι και θα μείνεις

στη Θαυμαστή Χώρα και θα σου δείξω

πόσο βαθειά είναι η “τρύπα του λαγού”.

I stand front of one little lake

and observe:

Into the water swim small fishes

around from the seaweed, the shells that exist

in the sand of bottom.

They wake up with the light of the sun

and sleep with the light of the

moon.

Their life is same each day,

they swim, they search their food,

they find their companion,

they make descendants

and they die.

They do not know my presence,

they live in their own world,

our world they is non-existent for them.

QUESTION: WE ARE ALSO

SMALL FISHES  OF SOMEBODY OF ELSEWHERE OBSERVER?

YOU ARE SURE THAT YOUR WORLD

IT IS THE ONLY ONE THAT EXISTS

YOU ARE A OBJECT OF OBSERVATION,

A SHOW ON CERTAIN OTHER?

You take the blue pill and the

story ends,You wake up in your bed

and you believe whatever you want

to believe.

You take the red pill and you stay

in Wonderland and I show you

how deep the rabbit-hole goes.

WAKE UP – ΞΥΠΝΑ

A Short Film Written and Directed by Kostas Karydas, Produced by Dimitris Floros Vicky Kioutsouki

Won 2nd prize in Mofilm – Short Film – competition.
Greek title: Ξύπνα

Nemesea – Release Me

Tunnel vision, body’s freezing
Anxious moments, don’t stop breathing
Uninvited black intrusions
Taking over all confusion
Boiling panic growing stronger
I am falling, common pitfalls
Drifting off and I keep sinking
Going crazy, who will save me?

Wake me up
And let the light take over
Let it stop
I’m losing sense of time so
Wake me up
Please kill this everlasting
Insane rock
I am about to scream

Release me
Relieve me
Release me

Drawing lines but they keep moving
Flashing image, growing darkness
Eyes wide shut, the urge to run
When all is lost and all is gone

Wake me up
And let the light take over
Let is stop
I’m losing sense of time so
Wake me up
Please kill this everlasting
Insane rock
I am about to scream

Release me
Relieve me
Release me

Draconian – Death, Come Near Me

By day I sleep, at night I weep!

O Death, come near me!
Be the one, for me, be the one, the one, who stays.
My rivers, are frozen, and mischosen,
and the shadows, around me, sickens my heart.

O Death, come near me,
and stay, by my side. Hear my silent, my silent cry!
In sadness, I’m veiled, to the cross, I am nailed,
and the pain, around me, freezes my world.

My cold world…

In life, I’ve failed, for years, I’ve wailed.
Frozen in time…
left behind…
The rapture, of grief, is all, to find…
The rapture, of grief, is all!

Behind the shadow of life, the lost hopes are grieving.
I seek the night, and hope to find love.
So I drown in the silence of life’s short eternity.
The tears fills the void in my heart, astray…

Embrace me now, delightful ease!
Give me a world of wondrous peace!

Calm the desperate scream in my heart!

O Death, come near me,
save me…
from this empty, cold, world!
O Life, you have killed me,
so spare me, from, this cauldron, of misery!

In life, I cry, away, I fly.
Chosen, to fall, within, these walls.
The rapture, of grief, is all, to find…
The rapture, of grief, is all!

Oh, shed a tear for the loss, of innocence,
for the forsaken spirits who aches… in us.
Cry for the heart who surrenders to pain,
for the solitude of those, left, behind!

Behold the pain and sorrow of the world,
dream of a place away from this nightmare.
Give us love and unity, under the heart of night.
O Death, come near us, and give us life!

Crimson Glory – Lost Reflection

Locked in this attic been here so many years
Shanna won’t set me free
She says I’m evil but then she doesn’t know
I’m not pretending, ooh, no, not me

Full moon’s reflecting a face in the mirror
Twisted and bleeding, no, you can’t be real
No you’re all in my mind
Shades of insanity, you’re not me, you’re not me

Life in the attic I like my rocking chair
Staring in shadows crouched in the corner
Waiting for something, laughing at nothing
No one there

And on and on I wonder is there more
What is life beyond the attic door?
The full moon in my eyes, is all that’s real
The mirror’s lost reflection is in me

Life in the attic
Life in the attic
Life in the attic
Life in the attic, I want to leave

Cobwebs and dusty dreams
Sharp knives and hollow screams
Wide eyes of terror clawing the attic door
Can’t take it anymore, you better go away

You’re lyin’, hurry
Who’s there? No one there
You’re not me

A Poison Tree – by William Blake

I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears,
Night and morning with my tears;
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine.
And he knew that it was mine,

And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see
My foe outstretched beneath the tree.

Θύμωσα με τον φίλο μου
είπα την οργή μου,η οργή μου έσβησε.
Θύμωσα με τον εχθρό μου
Δεν το είπα, η οργή μου θέριεψε
Μέρα και νύκτα
με τον φόβο μου την πότιζα
και με τα δακρυα μου
με χαμόγελα την έκρυψα
και με γλυκειές απατηλές γητειές
Μέρα και νύκτα
εκείνη θέριευε
μέχρι που έβγαλε
λαμπρό καρπό ενα μήλο
κι ο εχθρός μουτο είδε να λάμπει
κι ήξερε οτι ήταν δικό μου
Κλεφτά μπήκε στον κήπο μου
όταν η νύκτα έριξε τα πέπλα της
Και την αυγή τον είδα με χαρά μου
πως ξαπλωμένος ήτανε
εκεί κάτω απ’ το δέντρο.

ΘΛΙΒΕΡΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ – DREARILY UNFORGETTABLE

ΘΛΙΒΕΡΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ

Η διαφάνεια της μορφής σου

πλημμύρισε την χλωμάδα

του χαμένου βλέμματος μου.

Ακαθόριστη,γλυκειά παρουσία,

ζεστό συναίσθημα της ψυχής

διασκέδασε με τις αισθήσεις μου.

Η πνευματική διαδικασία

στο ανώτατο σημείο ενέργειας,

βλέπω την αόρατη παρουσία σου,

ακούω τη σιωπή της φωνής σου.

Είναι τρομερά απλό

το μυαλό μου δεν σ’ έχει ξεχάσει.

Είσαι σύνολο γραμμών

που γίνονται σχέδια,

που παίρνουν τη μορφή σου.

Υπάρχεις διαγράφουσα με σιγουριά

την αληθινή ανυπαρξία σου.

Παίρνεις την μορφή του λουλουδιού,

το σχήμα του σύννεφου,

την γοητευτική ηρεμία της θάλασσας.

Ζεις φαινομενικά παντού,

ζεις πραγματικά στη καρδιά μου.

Είσαι θλιβερά αξέχαστη!

DREARILY UNFORGETTABLE

The transparency of your form

flooded the paleness of

my lost look.

Cloudy, sweet presence,

hot sentiment of soul

had fun with my senses.

The intellectual process

in the maximum point of energy,

I see your invisible  presence,

I hear the silence of your voice.

Is terribly simple

my brain  has not forgotten you.

You are total of lines

that becomes drawings,

that take your form.

Exists erasing your with

certainty genuine non-existence.

You take the form of flower,

the form of cloud,

the enchanting calm of sea.

You ostensibly everywhere live,

you really live in my heart.

You are drearily unforgettable!