Category Archives: MY ANGEL

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ

η ζωή δεν είναι όνειρο… να προσέχεις και να προσέχεις και να προσέχεις.

 

Advertisements

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Όταν τα μάτια μου ατένισαν
του ουρανού σου τους δυο ήλιους,
είδαν  κάποια σύννεφα πορφυρά
και έμειναν θαμπωμένα.
Αλλά και που δεν έβλεπαν
συνέχισαν το λαμπύρισμα τους,
γι’ αυτό φυλάξου απ’ αυτά,
ακόμα και να σου προκαλούν οργή,
είναι ηλιοτρόπια τα μάτια μου
των ματιών σου  όμορφοι ήλιοι.

ΕΣΥ

Ίσως σου φανεί αστείο αλλά τα βράδια εγώ κάθομαι και κλαίω. Εσύ;
Δεν κλαίω για κάτι συγκεκριμένο, δεν κλαίω γι’ αυτά που φαντάζεσαι.
Κλαίω για μένα, κλαίω γι’ αυτό που είμαι, γι’ αυτό που κατάντησα και γι’ αυτό στο οποίο συνεχίζω να οδηγώ τον εαυτό μου.
Πρέπει ν’ αλλάξω, πρέπει να νιώσω. Πρέπει να κάνω κάτι για μένα. Πρέπει να σταματήσω να κλείνω το διακόπτη. Πρέπει να με αντιμετωπίσω.
Κάθομαι μπροστά απ’ το παράθυρο και περιμένω. Περιμένω κάτι που ίσως δεν έρθει ποτέ. Κι αυτό που δεν ήθελα περισσότερο από όλα είναι και πάλι εδώ. Ήρθε η Άνοιξη.
Κοιτάζω την αμυγδαλιά στον κήπο κι ένα ζεστό αεράκι σκορπίζει άνθη με λευκές αλήθειες. Ακόμα αισθάνομαι. Ακόμα ζω.
Κι όμως δεν το θέλω εγώ αυτό. Δεν είμαι έτσι εγώ. Δεν είμαι σαν τους άλλους.
Οι δικές μου αλήθειες δεν μυρίζουν Άνοιξη. Δεν μυρίζουν ούτε Καλοκαίρι. Γιατί τότε φεύγουν τα πολλά και βαριά ρούχα και μαζί με τα κορμιά, ξεγυμνώνονται και οι ψυχές…
Θυμάμαι που με ρωτούσες γιατί ντύνομαι στα μαύρα. Θα σου απαντήσω απλά. Θα σου πω ότι δεν ξέρω να ταιριάζω τα χρώματα.
Θα σου πω ψέμματα… Τα χρώματα ξετυλίγουν πλευρές του εαυτού μου που φοβάμαι κι εγώ να αντικρύσω. Πόσο μάλλον εσύ…
Στο κίτρινο γίνομαι έντονος και εχθρικος, λέω πράγματα με οργή αλλά πράγματα που εννοώ. Κι αυτό είναι που πονάει πιο πολύ. Πώς όταν φύγει το χρώμα, τα λόγια θα έχουν μείνει.
Στο κόκκινο ζω παθιασμένα, ερωτεύομαι τρελά. Αλλά έχω την τάση να καταστρέφω το ίδιο παθιασμένα ό,τι ερωτεύομαι.
Στο μπλε… Το μπλε το απεχθάνομαι. Μου θυμίζει τη θάλασσα κι έχω παλέψει πολλά χρόνια για να τη βγάλω από μέσα μου και να τη μισήσω. Ήταν η δυσκολότερη απόφαση που πήρα ποτέ.
Στο πράσινο θα ευχόσουν να μη με γνώριζες! Αρχίζω να κοκκινίζω και να ξύνομαι. Να τρώω τις σάρκες μου.
Τινάζω τα ρούχα μου και τα μαλλιά μου σαν να τινάζω από πάνω μου όλες τις ευθύνες για το ‘’σταυρό’’ που κουβαλάω από παιδί. Στη συνέχεια ψευτοκλαίω (έτσι φαίνεται πάντα).
Μα κλαίω αληθινά.
Κάποιοι νομίζουν πως είναι αλλεργίες. Το ίδιο νομίζω κι εγώ. Όχι. Είναι συναισθήματα πνιγμένα.
Στο λευκό θα με λατρέψεις! Για μια στιγμή θα γίνω δικος σου και θα σε κάνω να νιώσεις θεα. Θα σε κοιτάξω όπως ποτέ δεν σ’έχουν κοιτάξει. Όμως μην ξεχνάς: Θα ‘ναι μόνο για μια στιγμή.
(Φαντάσου τί θα συμβεί αν αναμείξω αυτά τα χρώματα)
Αν θες να μείνω, άσε με στο μαύρο. Άσε με εκεί που ξέρω να ζω. Θα ανακαλύψεις όλες τις πτυχές του εαυτού μου. Του σκοτεινού μου εαυτού.
 Αρχικά, θα τρομάξεις. Θα αισθανθείς πως πρέπει να φύγεις. Μα δεν θ’ αντέξεις και θα γυρίσεις πίσω.
Θα σου γίνω απαραίτητος. Θα γίνω η καθημερινότητά σου. Πού και πού θα θες να αποδράσεις. Να αλλάξεις παραστάσεις, αλλά στη διαδρομή θα μετανιώνεις.
Και θα είσαι και πάλι εδώ. Θα κάνεις το σκοτάδι φίλο σου. Αυτό που χρειάζεσαι να σε ξεκουράσει, να σε κάνει να αφεθείς.
Θα σου κρατώ το χέρι (μες στο σκοτάδι μου)
Θα έχω την ικανότητα να σε δω (μες στο σκοτάδι μου)
Θα μπορώ να σε βρω (μες στο σκοτάδι μου)
 Θα είμαι πάντα δίπλα σου. Θα είσαι κι εσύ.
Θα είμαι πάντα μέσα σου. Εσύ δεν θα ‘σαι ποτέ.

 

MY ANGEL

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ

ΗΡΘΕ ΑΓΝΗ

ΝΤΥΜΕΝΗ ΜΕ ΑΘΩΟΤΗΤΑ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΣΑ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

ΗΤΑΝ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑ ΤΩΡΑ

ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ,

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ!
ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟ,

ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ

ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ.

ΟΠΩΣ ΟΤΑΝ  ΕΡΧΕΤΑΙ

ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ,

ΚΑΙ Ο ΜΙΣΟΣ ΣΟΥ ΕΥΑΤΟΣ ΛΕΕΙ:

“ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΤΟΙΜΟΣ”

ΑΛΛΑ Ο ΑΛΛΟΣ ΜΙΣΟΣ ΛΕΕΙ:

“ΚΑΝΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ”