ΜΕ ΠΙΚΡΑ – WITH BITTERLY

ΜΕ ΠΙΚΡΑ

Τα χέρια μου κινούνται

και ακουμπούν

τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Μια φορά υπήρχαν

τώρα γίνανε σύννεφα

για το οργωμένο μυαλό.

Η αποστολή του άνθους,

τα χρώματα της ζωής,

φίλοι χαμένοι,

δάκρυα εξατμισμένα,

δες ο ήλιος οδηγεί

μακρυά ακόμα μια άλλη μέρα.

Η πτώση του φύλλου

δεν μπορεί να σκοτώσει το δέντρο.

Ο χαμός μιας αγάπης

 δεν μπορεί  να σκοτώσει το σώμα.

Το σημάδι του φιλιού

φωνάζει αγάπη και προδοσία,

σαν ενα πελώριο φίδι

που χαϊδεύεται στη λάσπη.

Τώρα το πλοίο βυθίστηκε

και ο καπετάνιος

παρασύρεται μαζί του

το βαλς τέλειωσε

μα ήταν άγνωστος σκοπός,

άδικη αναμονή της ανατολής

που ποτέ δεν θα δω

γιατί όταν έρχεται

εγω νυστάζω και κοιμάμαι.

WITH BITTERLY

My hands move

and lean

the ghosts of past.

A time existed

now became clouds

for the scouring brain.

The mission of the flowers,

the colours of life,

friends lost,

teardrops evaporated,

look the sun lead

faraway still one other day.

The fall of leaf

cannot kill the tree.

The lost of a love

it cannot kill the body.

The mark of kiss

shouts love and betrayal,

as a huge snake

that is caressed in the mud.

Now the boat was sunk

and the captain

drift away with it

the waltz finished

but was unknown tune,

unfair waiting of east

that never I will not see

because when she comes

I am drowsy and sleep.

Advertisements

Posted on December 16, 2013, in POEMS. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: