Monthly Archives: December 2013

WAKE UP – ΞΥΠΝΑ

A Short Film Written and Directed by Kostas Karydas, Produced by Dimitris Floros Vicky Kioutsouki

Won 2nd prize in Mofilm – Short Film – competition.
Greek title: Ξύπνα

Nemesea – Release Me

Tunnel vision, body’s freezing
Anxious moments, don’t stop breathing
Uninvited black intrusions
Taking over all confusion
Boiling panic growing stronger
I am falling, common pitfalls
Drifting off and I keep sinking
Going crazy, who will save me?

Wake me up
And let the light take over
Let it stop
I’m losing sense of time so
Wake me up
Please kill this everlasting
Insane rock
I am about to scream

Release me
Relieve me
Release me

Drawing lines but they keep moving
Flashing image, growing darkness
Eyes wide shut, the urge to run
When all is lost and all is gone

Wake me up
And let the light take over
Let is stop
I’m losing sense of time so
Wake me up
Please kill this everlasting
Insane rock
I am about to scream

Release me
Relieve me
Release me

Draconian – Death, Come Near Me

By day I sleep, at night I weep!

O Death, come near me!
Be the one, for me, be the one, the one, who stays.
My rivers, are frozen, and mischosen,
and the shadows, around me, sickens my heart.

O Death, come near me,
and stay, by my side. Hear my silent, my silent cry!
In sadness, I’m veiled, to the cross, I am nailed,
and the pain, around me, freezes my world.

My cold world…

In life, I’ve failed, for years, I’ve wailed.
Frozen in time…
left behind…
The rapture, of grief, is all, to find…
The rapture, of grief, is all!

Behind the shadow of life, the lost hopes are grieving.
I seek the night, and hope to find love.
So I drown in the silence of life’s short eternity.
The tears fills the void in my heart, astray…

Embrace me now, delightful ease!
Give me a world of wondrous peace!

Calm the desperate scream in my heart!

O Death, come near me,
save me…
from this empty, cold, world!
O Life, you have killed me,
so spare me, from, this cauldron, of misery!

In life, I cry, away, I fly.
Chosen, to fall, within, these walls.
The rapture, of grief, is all, to find…
The rapture, of grief, is all!

Oh, shed a tear for the loss, of innocence,
for the forsaken spirits who aches… in us.
Cry for the heart who surrenders to pain,
for the solitude of those, left, behind!

Behold the pain and sorrow of the world,
dream of a place away from this nightmare.
Give us love and unity, under the heart of night.
O Death, come near us, and give us life!

Crimson Glory – Lost Reflection

Locked in this attic been here so many years
Shanna won’t set me free
She says I’m evil but then she doesn’t know
I’m not pretending, ooh, no, not me

Full moon’s reflecting a face in the mirror
Twisted and bleeding, no, you can’t be real
No you’re all in my mind
Shades of insanity, you’re not me, you’re not me

Life in the attic I like my rocking chair
Staring in shadows crouched in the corner
Waiting for something, laughing at nothing
No one there

And on and on I wonder is there more
What is life beyond the attic door?
The full moon in my eyes, is all that’s real
The mirror’s lost reflection is in me

Life in the attic
Life in the attic
Life in the attic
Life in the attic, I want to leave

Cobwebs and dusty dreams
Sharp knives and hollow screams
Wide eyes of terror clawing the attic door
Can’t take it anymore, you better go away

You’re lyin’, hurry
Who’s there? No one there
You’re not me

A Poison Tree – by William Blake

I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears,
Night and morning with my tears;
And I sunned it with smiles,
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright.
And my foe beheld it shine.
And he knew that it was mine,

And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning glad I see
My foe outstretched beneath the tree.

Θύμωσα με τον φίλο μου
είπα την οργή μου,η οργή μου έσβησε.
Θύμωσα με τον εχθρό μου
Δεν το είπα, η οργή μου θέριεψε
Μέρα και νύκτα
με τον φόβο μου την πότιζα
και με τα δακρυα μου
με χαμόγελα την έκρυψα
και με γλυκειές απατηλές γητειές
Μέρα και νύκτα
εκείνη θέριευε
μέχρι που έβγαλε
λαμπρό καρπό ενα μήλο
κι ο εχθρός μουτο είδε να λάμπει
κι ήξερε οτι ήταν δικό μου
Κλεφτά μπήκε στον κήπο μου
όταν η νύκτα έριξε τα πέπλα της
Και την αυγή τον είδα με χαρά μου
πως ξαπλωμένος ήτανε
εκεί κάτω απ’ το δέντρο.

ΘΛΙΒΕΡΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ – DREARILY UNFORGETTABLE

ΘΛΙΒΕΡΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ

Η διαφάνεια της μορφής σου

πλημμύρισε την χλωμάδα

του χαμένου βλέμματος μου.

Ακαθόριστη,γλυκειά παρουσία,

ζεστό συναίσθημα της ψυχής

διασκέδασε με τις αισθήσεις μου.

Η πνευματική διαδικασία

στο ανώτατο σημείο ενέργειας,

βλέπω την αόρατη παρουσία σου,

ακούω τη σιωπή της φωνής σου.

Είναι τρομερά απλό

το μυαλό μου δεν σ’ έχει ξεχάσει.

Είσαι σύνολο γραμμών

που γίνονται σχέδια,

που παίρνουν τη μορφή σου.

Υπάρχεις διαγράφουσα με σιγουριά

την αληθινή ανυπαρξία σου.

Παίρνεις την μορφή του λουλουδιού,

το σχήμα του σύννεφου,

την γοητευτική ηρεμία της θάλασσας.

Ζεις φαινομενικά παντού,

ζεις πραγματικά στη καρδιά μου.

Είσαι θλιβερά αξέχαστη!

DREARILY UNFORGETTABLE

The transparency of your form

flooded the paleness of

my lost look.

Cloudy, sweet presence,

hot sentiment of soul

had fun with my senses.

The intellectual process

in the maximum point of energy,

I see your invisible  presence,

I hear the silence of your voice.

Is terribly simple

my brain  has not forgotten you.

You are total of lines

that becomes drawings,

that take your form.

Exists erasing your with

certainty genuine non-existence.

You take the form of flower,

the form of cloud,

the enchanting calm of sea.

You ostensibly everywhere live,

you really live in my heart.

You are drearily unforgettable!

ΜΕ ΠΙΚΡΑ – WITH BITTERLY

ΜΕ ΠΙΚΡΑ

Τα χέρια μου κινούνται

και ακουμπούν

τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Μια φορά υπήρχαν

τώρα γίνανε σύννεφα

για το οργωμένο μυαλό.

Η αποστολή του άνθους,

τα χρώματα της ζωής,

φίλοι χαμένοι,

δάκρυα εξατμισμένα,

δες ο ήλιος οδηγεί

μακρυά ακόμα μια άλλη μέρα.

Η πτώση του φύλλου

δεν μπορεί να σκοτώσει το δέντρο.

Ο χαμός μιας αγάπης

 δεν μπορεί  να σκοτώσει το σώμα.

Το σημάδι του φιλιού

φωνάζει αγάπη και προδοσία,

σαν ενα πελώριο φίδι

που χαϊδεύεται στη λάσπη.

Τώρα το πλοίο βυθίστηκε

και ο καπετάνιος

παρασύρεται μαζί του

το βαλς τέλειωσε

μα ήταν άγνωστος σκοπός,

άδικη αναμονή της ανατολής

που ποτέ δεν θα δω

γιατί όταν έρχεται

εγω νυστάζω και κοιμάμαι.

WITH BITTERLY

My hands move

and lean

the ghosts of past.

A time existed

now became clouds

for the scouring brain.

The mission of the flowers,

the colours of life,

friends lost,

teardrops evaporated,

look the sun lead

faraway still one other day.

The fall of leaf

cannot kill the tree.

The lost of a love

it cannot kill the body.

The mark of kiss

shouts love and betrayal,

as a huge snake

that is caressed in the mud.

Now the boat was sunk

and the captain

drift away with it

the waltz finished

but was unknown tune,

unfair waiting of east

that never I will not see

because when she comes

I am drowsy and sleep.

Ελεύθερη Μετακίνηση στα Μέσα Μαζικής μεταφοράς – Οδηγός Επιβατών

Φυλλάδιο για την ελεύθερη μετακίνηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς που εκδόθηκε από την συλλογικότητα μας και μοιράζεται στις τοπικές υπηρεσίες του ΟΑΕΔ, σε στάσεις του ΜΕΤΡΟ και συγκοινωνιακούς κόμβους

https://i1.wp.com/anergoigeitonion.espivblogs.net/files/2013/06/%CE%9C%CE%9C%CE%9C.jpg

μπορείτε να το κατεβάσετε σε pdf –

http://anergoigeitonion.espivblogs.net/files/2013/06/%CE%9F%CE%94%CE%97%CE%93%CE%9F%CE%A3-%CE%95%CE%A0%CE%99%CE%92%CE%91%CE%A4%CE%A9%CE%9D.pdf