ΘΛΙΒΕΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ – DREARY ASCERTAINMENT

ΘΛΙΒΕΡΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Μέρες περνούν

πίσω δεν γυρνούν

όλα χάνονται

παρασυρμένα θαρρείς

απ’τον ανεμοστρόβιλο

της εφήμερης ζωής.

Ο ήλιος πάντα ο ίδιος

χαμογελά σ’ όλους

σε μένα ,σε σένα.

Η βροχή άλλοτε μονότονη,

καταθλιπτική

άλλοτε βίαιη,τρομερή,

η ίδια πάντα δάκρυ η λιγμός

ενός  απέραντου ουρανού

κλαίει για μένα, για σένα.

Ο άνεμος, ο κλέφτης

που πήρε μαζί του

ότι υπόσχεση η λόγο τρυφερό

βγήκε απ’το στόμα μας.

Και να τώρα εσύ,

όπως κάποτε φοβόμουν,

είσαι γλυκεία αγαπημένη

κάποιου άλλου.

Και να τώρα εγώ

ζητιάνος σε κάθε φευγαλέο

βλέμμα σου,

σε κάθε γλυκο απόμακρο

χαμογελό σου.

Εσύ και εγώ  γίναμε

ευγενείς ξένοι,

ξεχασμένοι του ονείρου εραστές.

DREARY ASCERTAINMENT

Days pass
they do not turn back

all are lost

you think they get carried away

from the tornado

of the ephemeral life.

The sun always the same

grins in all

to me, to you.

The rain previously monotonous,

depressing

previously violent, terrible,

the same always teardrop or sobbing.

The wind, the thief

that took with him

that promise or tender word

came out from our mouth.

And now you,

as sometimes I was afraid,

you are a sweet beloved

some other.

And now I

beggar in your each

fleeting look,

in your each sweet

distant grin.

You and i we became

noble foreigner,

forgotten  dream lovers.

Advertisements

Posted on November 18, 2013, in POEMS. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: