ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΟΡΓΗΣ – ABSURDITIES OF RAGE

ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΟΡΓΗΣ

Πέσαν τ’ άστρα στο πρόσωπο μου,

θόρυβοι της εξοχής φθάνουν στ’αυτιά μου,

μυρωδιές της νύκτας

φτιαγμένες απ’ άμμο κι αλάτι,

με δροσίζουν στη ψυχή.

Η εξαίσια ειρήνη της άνοιξης

μπαίνει μέσα μου σα χείμαρρος.

Να τα σύνορα της νύκτας

με τα ουρλιακτά των σειρηνών.

Αναγγέλεται η αναχώρηση

για το κόσμου του ονείρου

που μέχρι εχτές μου ήταν αδιάφορος.

Νοιώθω έτοιμος να ξαναζήσω το κάθε τι..

Μήπως η οργή που με κατέχει

με λυτρώσει απ΄τη μάταιη ελπίδα,

μπροστά σ’ αυτή τη νύκτα,

την φορτωμένη μ’αστρα.

Ξανοίγομαι για μιά ακόμη

φορά στην αδιαφορία του κόσμου.

ABSURDITIES OF RAGE

The stars fell in my face,

country noises  reach in my ears ,

smells of the night

maden from sand and salt,

they refresh me in the soul.

The miraculous peace of the spring

enters in me like torrent.

The borders of the night

with the screams of sirens.

Announce the departure

for world of dream

that until yesterday was to me incurious.

I feel ready to relive each everything.

Maybe the rage that possesses me

liberate me from the useless hope,

in front to this night ,

that is charged with stars.

I sail again for on more time

in the indifference of the world.

Advertisements

Posted on July 15, 2013, in POEMS. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: