Η ΦΥΓΗ ΣΟΥ – YOUR ESCAPE

Η ΦΥΓΗ ΣΟΥ

Ένα ξερό φύλλο πεσμένο

σημαδεμένο απο το φθινόπωρο

σκεπάζει τα χνάρια σου.

Εγκατάλειψη και μοναξιά

ο ουρανός μαύρος βαρύς

κλαίει την φυγή σου.

Βουητό της καταιγίδας

ταιριασμένο με της ψυχής την σύγχυση.

Και κύματα σκέψεων

πηγαινοέρχονται οδυνηρά.

Κρυστάλλωσαν τα τζάμια

αντάμα με την παγωνιά του πονού.

Φουρτουνιασμένη θάλασσα

ουρανός δίχως ελπίδας άστρα.

Χαράζει ανάμνηση το ξεροβόρι

και τα ίχνη σου μένουν νοερά.

Συγκεχυμένοι ήχοι της ψυχής,

απατηλή η θωρία σου

κι οι καλαμιές μοιρολογούν

αυτό που χάθηκε άτυχα

προτού καλά-καλά υπάρξει.

Στα αβέβαια χρόνια

μοιάζει αρχαία τραγωδία

και της μοίρας το μαχαίρι

ξέσκισε καλές προθέσεις,

υψηλές επιδιώξεις.

Απόβρασμα το μίσος

έπεσε πάνω μας

και γκρέμισε τα πάντα.

Και να η φυγή σου

η πιθανόν ακούσια φυγή,

το βάραθρο του χωρισμού

κατάπιε τη ζωή.

Και τα ίχνη σου μείνανε

στη μοναξιά του φθινοπώρου.

Αγγίζω το δρόμο που περπατούσες

γυροφ’ερνω πάνω – κάτω

και θυμάμαι στιγμές.

στιγμές που δεν πέρασα,

στιγμές που έπρεπε να περάσω.

Εσύ έφυγες μακριά

έγινες σκιά παρελθόν

δολοφονήθηκες απ’ το ρομαντισμό

που αδικαιολόγητα ξεχείλησε

απ’την ευαίσθητη ψυχη.

YOUR ESCAPE

A dry leaf fallen

marked from  the fall

covers your footprints.

Abandonment and loneliness

the sky black heavy

cries your escape.

Whir of storm

suited with the confusion of soul .

And wave of thoughts

they come and go painfully.

Frost the panes

with freezing  pain.

Become rough sea

sky without starw of  hope.

Engrave recollection the dry wind

and the your traces remain  faint.

]Hazy sounds of soul,

illusory  your look

and stubbles lament

what was lost unlucky

before well-well it exists.

In the uncertain years

resembles ancient tragedy

and  the knife of fate

torn apart  good intentions,

high objectives.

Dregs the hate

fell above us

and breached  everything.

And your escape

the likely involuntary escape,

the gulf of separation

swallow the life.

And the your traces remained

in the loneliness of autumn.

I touch upon the street where you walking

flip over  above – under

and I remember moments.

moments where I did not pass,

moments where I should  pass.

You  left far

you became shade past

get killed from the romanticism

that unjustifiably overflow

from the sensitive soul.

Advertisements

Posted on June 14, 2013, in POEMS. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: