ΦΩΣ – LIGHT

ΦΩΣ

Φως δεν γίναμε ποτέ

μοιάζουμε με σβησμένα κερία

εγώ, εσύ και οι δυό χαμένοι

οπτασίες του “κάποτε”….

Οι σκέψεις μας μπερδεμένες

μένουνε ανυπεράσπιστες

στο ταχύ πέρασμα του χρόνου

και όλο χανόμαστε

σβήνουμε, γινόμαστε σκοτάδι.

Φως ξεφτισμένο, απόμακρο,

φως πεθαμένο για πάντα.

Οι μέρες ,οι νύκτες περνάνε

μας φωνάζουν γοργά

το δρόμο να ξαναβρούμε

όμως εμείς τη σιωπή ακούμε!

LIGHT

Light  never we did not become

we resemble with extinguished candles

I, you  we are  both  lost

visions of “sometimes”….

Our thoughts tangled

they remain defenceless

in the rapid passage of time

and all we were lost

we extinguish, we became dark.

Light threadbare, distant,

light died for always.

The days, the nights pass

they shout us fast

the street to recover

however we hear the silence !

bwwoman003622vipics.jpg

Advertisements

Posted on June 4, 2013, in POEMS. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: