Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ( ΟΔΟΣ ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ 75) – OUR STREET IN THE PASSAGE OF TIME (ZALOKOSTA STREET 75)

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

( ΟΔΟΣ ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ 75)

Πάντα λοιπόν σε νέους δρόμους θα τραβούμε

πάντα θα χανώμαστε μέσα στού μίσους τη νυκτιά

χωρίς ποτέ σε κάποιο μέρος να σταθούμε

μιά μέρα μοναχά;

Δρόμε! Πάει δεν πάει μισή χρονιά και στα σοκάκια σου τριγύρω

όπου ήλπιζα πως η αγάπη θα ξαναφανεί

κοίταξε! Απογοητευμένος έρχομαι στο δέντρο ν’ απογύρω

που κάποτε είμαστε μαζί.

‘Ετσι και τότε ο λόγος σου μεσ’ τη καρδιά ηχούσε

έτσι στα ρημαγμένα της εξέσπαγες πανιά,

κι έτσι ο αγέρας τ’ αρώματά σου εσκορπούσε

τα τόσο λατρευτά.

Θυμάσαι; Μιά βραδιά βουβός έμενα μαζί σου

τα όνειρα που κάναμε γινόταν σιγαλιά

κι άλλο δεν ακουγότανε παρά τ’ αρμονικό σου

λαχάνιασμα μεσ’τη καρδιά.

Μα ξάφνου κάποια μουσική πρωτάκουστη και ξένη

εκείνες τις όμορφες στιγμές ακούστηκε γλυκά

ο άνεμος εστάθη και μιά φωνή αγαπημένη

είπε λόγια σαν αυτα:

” Σταμάτησε χρόνε  να κυλάς,σταμάτησε τώρα!

Και σείς μείνετε κοντά χαρούμενες στιγμές!

Αφήστε να χορτάσουμε με της χαράς την ώρα

τούτες τις λέξεις τις γλυκές!

Είναι πολλοί οι δύστυχοι που τισ χαρούμενες στιγμές αποζητούνε

για χάρη τους πετάξτε γρήγορα και διώξτε μακριά

όσα τους δέρνουν βάσανα,και εκείνους που ευτυχούνε

ας  ξεχάσετε μονάχα μιά φορά.

¨Ας συμπονούμε και διαρκώς να αγαπούμε!

Εμπρός! Ας χαρούμε τη φευγαλέα τη στιγμή!

Εμείς μαζί με το χρόνο θα γυρνούμε

δίχως να βρίσκουμε λιμάνι στη ζωή!

Χρόνε , γιατί ζηλεύεις τις στιγμές που μας μεθούνε

όταν η αγάπη μας δίνει ένα σωρό χαρές;

Χρόνε, γιατί αυτές να μη κρατούνε

οσο κρατούν οι θλιβερές στιγμές;

Τάχα απ’το πέρασμα τους καμμιά ανάμνηση να μη μείνει;

Τάχα να πέταξαν γιά πάντα πιά;

Ο χρόνος που τις έφερε και ο ίδιος που τις σβήνει

να μη τις ξαναγεννά;”

Νύκτα ολοσκότεινη, παρελθόν και αιωνιότης

που είσαστε τις μέρες που το “είναι” σας ρουφούν;

Πού είναι οι ουράνιες εικόνες που παρουσιάζει  η νιότης

άραγε ποτέ πιά δεν θα ξαναρθούν;

Ω σύ ! Δρόμε που σκοτείνιασες, δέντρο μοναχικό μακριά απ’τα δάση,

όλα εσείς που ο καιρός δεν σας παίρνει τη ζωή,

φυλάξτε εκείνες τις στιγμές,φυλάξτε ονείρου πλάση,

μιά ανάμνηση μικρή!

Ας μείνει στη γαλήνη και στη ταραχή σου,

δρόμε για μέ σημαντικέ! Και στων ονείρων την απατηλή θωριά

και μέσα στους ίσκιους και στο άφαντο δεντρί σου

που όταν έβρεχε έριχνε δροσιά!

Ας μείνει στ’ανατρίχιασμα τ’ανέμου που περνάει,

στους στύλους και σ΄όλες σου τις μεριές τις μαγικές,

στο φεγγάρι τάργυρόφωτο που πάνω σου σκορπάει

ακτίδες νοερές!

Ω! Να γινότανε ο άνεμος και οι καλαμιές σαν κλαίνε

και των λουλουδιών οι ευωδιές και κάθε σημείου η πνοή

και ότι εκεί υπάρχει, όλοι με μιά φωνή να λένε:

“ΕΔΩ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝ ΑΥΤΟΙ!”

OUR STREET IN THE PASSAGE OF TIME

ZALOKOSTA STREET 75

Always therefore in new streets we will pull

always we would be lost in hate of night

without never  we standn in some place

one day only?

Street! It goes, it does not go  half year and in your small roads around

where I had the hope that the love will turn back

looked at! Disappointed I come in the tree to stand

that sometimes are together.

Thus and then your word in the heart sounded

thus in  the rhyming sails you bursted out,

and thus the air  your perfumes wested

those so much adorable.

You remember? One evening  I remained  dumb with you

the dreams that we made it became silence

and other was not heard despite your harmonious

shortness of breath in your heart.

But suddenly certain music unprecedented and foreigner

 those beautiful moments was heard gently

the wind stood and a lovely voice

said words  as them:

“Stopped time to roll,  stopped now!

And  you  cheerful moments remain near !

Leave to satisfy with her charms  hour

these  words sweet!

They are a lot of miserables that the cheerful moments long for

for their charm fly fast and turn away far

those who torture of troubles, and those who are happy

let forget only a time.

¨Let we feel compassion and let we love !

In front! Let we are glad the fleeting moment!

We with the time will turn

without to find a harbour in the life!

Time, why you are jealous with the moments where  they get drunk us

when the love  does give us a pile of charms?

Time, why these don’t keep

as long as do keep the dreary moments?

 Is it from their passage no memory  doesn’t remain?

Is it they flew for always anymore?

The time that brought them and the same that extinguishes them

does not reborn them?”

Night dark,past and eternity

where are you the days that your “been” suck on you?

Where they are the celestrial pictures that it presents the youth

I wonder they never again  won’t return?

Oh you! Street that you darkened, tree solitary far from the forests,

all you that the time does not take to you the life,

 Keep those moments,  keep  dream creation ,

a memory small!

Let remains in the peacefulness and in your disturbance,

street for with important!And to the dreams illusory look

and into your shades and into yourthe invisible little tree

that when rained threw dew!

 Let remains to the goosebumps of the wind that passes,

 in the pillars and to all your magic sides,

in the silverlight moon  that above your waste

visualize rays!

Oh! Became the wind and the stubbles when they cry

 and the fragrance of flowers  and each point the blow

and that there  exists, all with a voice to say:

“HERE THEY WERE LOVED !”

bwemotion002374vipics.jpg
Advertisements

Posted on May 31, 2013, in POEMS. Bookmark the permalink. Leave a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: