Monthly Archives: May 2013

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ( ΟΔΟΣ ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ 75) – OUR STREET IN THE PASSAGE OF TIME (ZALOKOSTA STREET 75)

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

( ΟΔΟΣ ΖΑΛΟΚΩΣΤΑ 75)

Πάντα λοιπόν σε νέους δρόμους θα τραβούμε

πάντα θα χανώμαστε μέσα στού μίσους τη νυκτιά

χωρίς ποτέ σε κάποιο μέρος να σταθούμε

μιά μέρα μοναχά;

Δρόμε! Πάει δεν πάει μισή χρονιά και στα σοκάκια σου τριγύρω

όπου ήλπιζα πως η αγάπη θα ξαναφανεί

κοίταξε! Απογοητευμένος έρχομαι στο δέντρο ν’ απογύρω

που κάποτε είμαστε μαζί.

‘Ετσι και τότε ο λόγος σου μεσ’ τη καρδιά ηχούσε

έτσι στα ρημαγμένα της εξέσπαγες πανιά,

κι έτσι ο αγέρας τ’ αρώματά σου εσκορπούσε

τα τόσο λατρευτά.

Θυμάσαι; Μιά βραδιά βουβός έμενα μαζί σου

τα όνειρα που κάναμε γινόταν σιγαλιά

κι άλλο δεν ακουγότανε παρά τ’ αρμονικό σου

λαχάνιασμα μεσ’τη καρδιά.

Μα ξάφνου κάποια μουσική πρωτάκουστη και ξένη

εκείνες τις όμορφες στιγμές ακούστηκε γλυκά

ο άνεμος εστάθη και μιά φωνή αγαπημένη

είπε λόγια σαν αυτα:

” Σταμάτησε χρόνε  να κυλάς,σταμάτησε τώρα!

Και σείς μείνετε κοντά χαρούμενες στιγμές!

Αφήστε να χορτάσουμε με της χαράς την ώρα

τούτες τις λέξεις τις γλυκές!

Είναι πολλοί οι δύστυχοι που τισ χαρούμενες στιγμές αποζητούνε

για χάρη τους πετάξτε γρήγορα και διώξτε μακριά

όσα τους δέρνουν βάσανα,και εκείνους που ευτυχούνε

ας  ξεχάσετε μονάχα μιά φορά.

¨Ας συμπονούμε και διαρκώς να αγαπούμε!

Εμπρός! Ας χαρούμε τη φευγαλέα τη στιγμή!

Εμείς μαζί με το χρόνο θα γυρνούμε

δίχως να βρίσκουμε λιμάνι στη ζωή!

Χρόνε , γιατί ζηλεύεις τις στιγμές που μας μεθούνε

όταν η αγάπη μας δίνει ένα σωρό χαρές;

Χρόνε, γιατί αυτές να μη κρατούνε

οσο κρατούν οι θλιβερές στιγμές;

Τάχα απ’το πέρασμα τους καμμιά ανάμνηση να μη μείνει;

Τάχα να πέταξαν γιά πάντα πιά;

Ο χρόνος που τις έφερε και ο ίδιος που τις σβήνει

να μη τις ξαναγεννά;”

Νύκτα ολοσκότεινη, παρελθόν και αιωνιότης

που είσαστε τις μέρες που το “είναι” σας ρουφούν;

Πού είναι οι ουράνιες εικόνες που παρουσιάζει  η νιότης

άραγε ποτέ πιά δεν θα ξαναρθούν;

Ω σύ ! Δρόμε που σκοτείνιασες, δέντρο μοναχικό μακριά απ’τα δάση,

όλα εσείς που ο καιρός δεν σας παίρνει τη ζωή,

φυλάξτε εκείνες τις στιγμές,φυλάξτε ονείρου πλάση,

μιά ανάμνηση μικρή!

Ας μείνει στη γαλήνη και στη ταραχή σου,

δρόμε για μέ σημαντικέ! Και στων ονείρων την απατηλή θωριά

και μέσα στους ίσκιους και στο άφαντο δεντρί σου

που όταν έβρεχε έριχνε δροσιά!

Ας μείνει στ’ανατρίχιασμα τ’ανέμου που περνάει,

στους στύλους και σ΄όλες σου τις μεριές τις μαγικές,

στο φεγγάρι τάργυρόφωτο που πάνω σου σκορπάει

ακτίδες νοερές!

Ω! Να γινότανε ο άνεμος και οι καλαμιές σαν κλαίνε

και των λουλουδιών οι ευωδιές και κάθε σημείου η πνοή

και ότι εκεί υπάρχει, όλοι με μιά φωνή να λένε:

“ΕΔΩ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝ ΑΥΤΟΙ!”

OUR STREET IN THE PASSAGE OF TIME

ZALOKOSTA STREET 75

Always therefore in new streets we will pull

always we would be lost in hate of night

without never  we standn in some place

one day only?

Street! It goes, it does not go  half year and in your small roads around

where I had the hope that the love will turn back

looked at! Disappointed I come in the tree to stand

that sometimes are together.

Thus and then your word in the heart sounded

thus in  the rhyming sails you bursted out,

and thus the air  your perfumes wested

those so much adorable.

You remember? One evening  I remained  dumb with you

the dreams that we made it became silence

and other was not heard despite your harmonious

shortness of breath in your heart.

But suddenly certain music unprecedented and foreigner

 those beautiful moments was heard gently

the wind stood and a lovely voice

said words  as them:

“Stopped time to roll,  stopped now!

And  you  cheerful moments remain near !

Leave to satisfy with her charms  hour

these  words sweet!

They are a lot of miserables that the cheerful moments long for

for their charm fly fast and turn away far

those who torture of troubles, and those who are happy

let forget only a time.

¨Let we feel compassion and let we love !

In front! Let we are glad the fleeting moment!

We with the time will turn

without to find a harbour in the life!

Time, why you are jealous with the moments where  they get drunk us

when the love  does give us a pile of charms?

Time, why these don’t keep

as long as do keep the dreary moments?

 Is it from their passage no memory  doesn’t remain?

Is it they flew for always anymore?

The time that brought them and the same that extinguishes them

does not reborn them?”

Night dark,past and eternity

where are you the days that your “been” suck on you?

Where they are the celestrial pictures that it presents the youth

I wonder they never again  won’t return?

Oh you! Street that you darkened, tree solitary far from the forests,

all you that the time does not take to you the life,

 Keep those moments,  keep  dream creation ,

a memory small!

Let remains in the peacefulness and in your disturbance,

street for with important!And to the dreams illusory look

and into your shades and into yourthe invisible little tree

that when rained threw dew!

 Let remains to the goosebumps of the wind that passes,

 in the pillars and to all your magic sides,

in the silverlight moon  that above your waste

visualize rays!

Oh! Became the wind and the stubbles when they cry

 and the fragrance of flowers  and each point the blow

and that there  exists, all with a voice to say:

“HERE THEY WERE LOVED !”

bwemotion002374vipics.jpg
Advertisements

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ – MEMORIES

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ω αναμνήσεις γλυκειές και οδυνηρές

το νου μου βασανιστικά που κυβερνάτε

πάψτε να μού θυμίζετε αδύνατες ψυχές

γιατί στο παρελθόν με οδηγάτε;

Δεν μ’ αφήνετε την πραγματικότητα ν’αντικρίσω

όπου φωνή πόνου αντηχεί

και συνεχώς η ανάμνηση με κράζει πίσω

και η παρουσία σου δεν παύει να με συγκινεί.

Στο θρόισμα τ’ανέμου όπως μιά φορά

το χαμόγελό σου όλον με φιλούσε

τότε που μιά στιγμή ήταν φλογερή χαρά

πόσα συναισθήματα η μορφή σου μού γεννούσε!

Στον έρημο το δρόμο καθώς περιπλανώμουν

απ’ την αγωνία το αίμα μου έτρεχε καυτό

μέσα μου ένα νέο κόσμο αισθανόμουν

και ένα πόθο παράξενα γλυκό.

Κι όμως ήταν όλα της τύχης ειρωνικά μηνύματα,

της αγάπης ψεύτικοι ψαλμοί

κι αν ο νους γυρίζει σε παλιά συναισθήματα

η πραγματικότητα σταθερά με κρατεί!

MEMORIES

Oh! Memories sweet and painful

my mind excruciating  that you control

cease reminding me impossible souls

why to the past you lead me?

You do not leave me to face up the reality

where voice of pain echoes

and continuously the memory call me back

and your presence does not cease it moves me.

In the sough of the wind  as a time

your smle all kissed me

then that a moment was fervid joy

how much sentiments your form gave birth to me!

n the deserted street such as I wandered

from the distress my blood ran boiling hot

inside me I felt a new world

and a desire strangely sweet.

And however it was all of chance ironic messages,

 false psalms of love

and if the mind turns in old sentiments

the reality  keeps me regularly!

bwemotion002371vipics.jpg

ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ; – WHICH IMPORTANCE HAS?

ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ;

Τι σημασία έχει

κι αν το πράσινο χόρτο ξεραίνεται

κι αν το μεγαλόπρεπο άνθος μαραίνεται

ο νους γερά κατέχει

το γλυκό το παρελθόν.

Τι σημασία έχει

κι αν τα ιδανικά χάνονται

κι τα “πιστεύω” αλλάζονται

η σκέψη πίσω θα τρέχει

σ’ ανάμνηση κάποιων στιγμών.

Τι σημασία έχει

κι αν όλα κάποτε ξεχνιώνται

κι αν όλα κάποτε πουλιώνται

ένα δάκρυ θα βρέχει

το προκαθορισμένο παρόν.

Τι σημασία έχει

κι αν κάποιος δεν υπάρχει πια

κι αν τα σημερινά γίναν παλιά

η καρδιά μετέχει

στη θλίψη των χαμών.

Τι σημασία έχει

κι αν το χρόνο δεν νικήσουμε

κι αν τη ζώη δεν κρατήσουμε

η ψυχή τέλος δεν έχει

ήλιος είναι αιωνίων ημερών.

WHICH IMPORTANCE HAS?

Which importance has

and if the green grass to be dry

and if the gracious flower is withered

the mind robustly possesses

the sweet  past.

Which importance has

and if ideals are also lost

and if the“believe”  are changed

the thought behind will run

in recollection of certain moments.

Which importance has

and if all sometimes they are forgotten

and if all sometimes they are sold

a teardrop will wet

theforgone  present.

Which importance has

and if somebody does not exist anymore

and  if current became old

the heart participates

in the sadness of the lost.

Which importance has

and if per year we do not overcome

and if  we do not keep the life

the soul  does not have end

is the sun of  eternal days.

ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ- Our souls small “ego”

ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ

Οι ψυχές μας μικρά “εγώ”

αμυδρές αντιλήψεις,

άγνοιας της γλώσσας.

Οι ψυχές μας μικρά “εγώ”

ενοικιαστές ξοφλημένων

τρελλών σωμάτων.

Οι ψυχές μας μικρά “εγώ”

σταδιακή προβολή

ενός χωροχρονικού κλουβιού.

Οι ψυχές μας μικρά “εγώ”

ατύχημα αόρατης

ξεχασμένης κληρονομικότητας.

Οι ψυχές μας μικρά “εγώ”

ορμέμφυτα αισθήματα

αντίλαλοι του παρελθόντος.

OUR SOULS

Our souls small “ego”

faint perceptions,

ignorance of language.

Our souls small “ego”

tenants of dead

crazy bodies.

Our souls small “ego”

progressive projection of

spacetime  cage.

Our souls small “ego”

accident of invisible

forgotten heredity.

Our souls small “ego”

impulse feelings of

echo  past.

stlfl001502vipics.jpg

Θα ‘ρθει καιρός-The time will come

Θα ‘ρθει καιρός
The time will come
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
when things will change
να το θυμάσαι
bear that in mind,
θυμάσαι στα διαλείμματα
remember, during the breaks
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
that game, that we used to run,
κρατώντας τη σκυτάλη
holding the torch?
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
Don’t look at me, don’t cry,
εσύ είσαι η ελπίδα
you are the hope
Άκου, θα ‘ρθει καιρός
Listen, the time will come,
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
when the children will be able to choose parents,
δε θα βγαίνουν στην τύχη
they won’t be out at random,
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
there will be no shut doors,
με γερμένους απ’ έξω
having reclined ones outside them
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
and we will be able to choose the work
δε θα ‘μαστε άλογα
we won’t be horses
να μας κοιτάνε στα δόντια
so as to be checked up on the teeth.
Οι άνθρωποι, σκέψου,
People, think of it,
θα μιλάνε με χρώματα
will be speaking with colours
κι άλλοι με νότες
and others with notes,
να φυλάξεις μοναχά
only keep
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
in a big bottle with water
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
words and thoughts like these :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
unadapted, oppression,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
solitude, honour, profit, humiliation
για το μάθημα της Ιστορίας
for the lesson of History.
Αλήθεια είναι ,δε θέλω να λέω ψέματα,
Truth is, I don’t want to lie,
δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι
the times are difficult and even more ones will come
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
I don’t know, don’t expect from me, as well, too much
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
so much I lived, so much I learnt, so much I speak out
κι απ’ όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
and from all these I’ve read, one thing I held out
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
What matters is to remain human with values
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
We will change the life
…παρ’ όλα αυτά
in spite of all these.

RESPECT TO ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ!

The mind is the target

I know that they never point at feet.
Brain – this is their Target, bear it in mind, will you?
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;

Be good teachers of your Children!

CHILDREN SEE….. CHILDREN DO!!!

Helloween- A tale that wasn’t right

Here I stand all alone
Have my mind turned to stone
Have my heart filled up with ice
To avoid it’s breakin’ twice

Thank to you, my dear old friend
But you can’t help, this is the end
Of a tale that wasn’t right
I won’t have no sleep tonight

In my heart, in my soul
I really hate to pay this toll
Should be strong, young and bold
But the only thing I feel is pain

It’s alright, we’ll stay friends
Trustin’ in my confidence
And let’s say it’s just alright
You won’t sleep alone tonight

With my heart, with my soul
Some guys cry you bought and sold
They’ve been strong, young and bold
And they say, play this song again

The Silent Wedding – A cry from within

Slow and sad we make our journey
To the other side
The night is strange and grey
The only thing that’s left is pride
I watch the hours go by
I’m laughing at the pouring rain
You’re falling on my knees
The smoke is white it’s all in vain

I take your cold and fragile face
Within my warm and solid place
Where no one else can speak
What’s right or wrong, what’s light and darkness?
With all my heart I tell you this
I over paid your deadly kiss
That pierced my wretched soul
And brought me to the edge of sadness Facing the mirror on my screen I see a silver dragon ring The gleam into your eyes I want to reach the sky And put the stars into your hand We’ll find the Promised Land

I hear your voice, it makes me cry
I try to leave but there’s no try
My feelings blind my will
Before the sunrise comes I hold you
And when the velvet, purple dawn
Embrace my darker thoughts I’m gone
With deadly sins and hopes
And all these words I never told you Facing the mirror on my screen I see a silver dragon ring The green into your eyes I want to burn the sky And put the flame into your heart You’re tearing me apart.

DIES SLOWLY…..in 7 languages

ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,

επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει καν χρώμα στα ρούχα του ν΄ αλλάξει

κι όποιος δεν μιλά πια σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο “ι”

αντί της αλληλουχίας συγκινήσεων εκείνης

που κάνει να λάμπουν τα μάτια

Και μετατρέπουν το χασμουρητό σε χαμόγελο

φέρνοντας χτυποκάρδι μπροστά στο λάθος και στα αισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα

για την αβεβαιότητα του να κυνηγάς ένα όνειρο,

κι όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του,

τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις συμβουλές της σύνεσης.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει

΄Οποιος δεν διαβάζει

Όποιος δεν ακούει μουσική

Όποιος δεν συμφιλιώνεται με τον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του

ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του,

πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,

όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είναι κανείς ζωντανός

χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα μας οδηγήσει σε μια λαμπρή ευτυχία…

IN ENGLISH
Dies slowly he who transforms himself into the slave of habits,
repeating every day the same itineraries,
who does not change a brand,
does not risk to wear a new color and doesn’t talk to whom he doesn’t know.

Dies slowly he who makes of television his guru.

Dies slowly he who avoids a passion,
who prefers black to white
and the dots on the “i” than to the whirlpool of emotions,
those ones that recover the gleam of the eye,
smiles from the yawns,
hearts from the stumbling and the feelings.

Dies slowly he who does not overthrow the table when is he is unhappy at work,
who does not risk the certain for the uncertain
to go toward that dream that has been keeping him awake.
Who does not allow, at least once in his life, flees from wise counsel.

Dies slowly he who does not travel, does not read,
he who does not listen to music, who does not find grace in himself.
Dies slowly he who destroys his self esteem,
who does not accept somebody’s help.
Dies slowly he who passes his days complaining of his bad luck or the incessant rain.
Dies slowly he who abandons a project before starting it,
who does not ask over a subject that he does not know
or who does not answer when being asked about something he knows.

Dies slowly he who does not share his emotions, joys and sadness,
who does not trust, who does not even try.
Dies slowly he who does not re-live his memories
and continues getting emotional as if living them at that moment.

Dies slowly he who does not intent in excelling,
who does not learn from the stones from the road of life,
who does not love and or let’ s somebody love.

Let’s avoid death in soft doses,
remembering always that to be alive demands an effort much bigger
than the simple fact of breathing…
And only through perseverance do we conquer the splendid happiness.

IN SPANICH

Muere lentamente quien se transforma en esclavo del hábito,
repitiendo todos los días los mismos trayectos,
quien no cambia de marca,
no arriesga vestir un color nuevo
y no le habla a quien no conoce.

Muere lentamente quien evita una pasión,
quien prefiere el negro sobre blanco
y los puntos sobre las “íes”
a un remolino de emociones,
justamente las que rescatan el brillo de los ojos,
sonrisas de los bostezos,
corazones a los tropiezos y sentimientos.

Muere lentamente quien no voltea la mesa
cuando está infeliz en el trabajo,
quien no arriesga lo cierto por lo incierto
para ir detrás de un sueño,
quien no se permite por lo menos una vez en la vida,
huir de los consejos sensatos.

Muere lentamente quien no viaja,
quien no lee,
quien no oye música,
quien no encuentra gracia en sí mismo.

Muere lentamente quien destruye su amor propio,
quien no se deja ayudar.
Muere lentamente,
quien pasa los días quejándose de su mala suerte
o de la lluvia incesante.

Muere lentamente,
quien abandona un proyecto antes de iniciarlo,
no preguntando de un asunto que desconoce
o no respondiendo cuando le indagan sobre algo que sabe.

Evitemos la muerte en suaves cuotas,
recordando siempre que estar vivo
exige un esfuerzo mucho mayor
que el simple hecho de respirar.

Solamente la ardiente paciencia
hará que conquistemos una espléndida felicidad.

IN ITALIAN
Lentamente muore chi diventa schiavo dell’abitudine,
ripetendo ogni giorno gli stessi percorsi,
chi non cambia la marca,
chi non rischia di vestire un colore nuovo,
chi non parla a chi non conosce.

Muore lentamente chi evita una passione,
chi preferisce il nero su bianco
e i puntini sulle “i”
piuttosto che un insieme di emozioni,
proprio quelle che fanno brillare gli occhi,
quelle che fanno di uno sbadiglio un sorriso,
quelle che fanno battere il cuore
davanti all’errore e ai sentimenti.

Lentamente muore
chi non capovolge il tavolo,
quando è infelice sul lavoro,
chi non rischia la certezza per l’incertezza,
per inseguire un sogno,
chi non si permette almeno una volta nella vita
di fuggire ai consigli sensati.

Lentamente muore
chi non viaggia,
chi non legge,
chi non ascolta musica,
chi non trova grazia in se stesso.

Muore lentamente chi distrugge l’amor proprio,
chi non si lascia aiutare.

Muore lentamente
chi passa i giorni a lamentarsi della propria sfortuna
o della pioggia incessante.

Lentamente muore
chi abbandona un progetto prima di iniziarlo,
chi non fa domande sugli argomenti che non conosce,
chi non risponde quando gli chiedono qualcosa che conosce.

Evitiamo la morte a piccole dosi,
ricordando sempre che essere vivo
richiede uno sforzo di gran lunga maggiore del semplice fatto di respirare.

Soltanto l’ardente pazienza
portera’ al raggiungimento di una splendida felicita’.

IN FRENCH

Meurt lentement il qui se transforme en esclave des habitudes,
répétition journalière les mêmes itinéraires,
qui ne change pas une marque,
ne risque pas de porter une nouvelle couleur et ne parle pas à qui il ne sait pas.
Le meurt lentement qui fait de la télévision son gourou.
Le meurt lentement qui évite une passion,
qui préfère le noir au blanc
et les points sur le « I » qu’au tourbillon des émotions,
qui récupèrent la lueur de l’oeil,
sourires des bâillements,
coeurs du trébuchement et des sentiments.
Meurt lentement il qui ne renverse pas la table quand est il est malheureux au travail,
qui ne risque pas le certain pour l’incertain
pour aller vers ce rêve qui l’avait maintenu éveillé.
Qui ne permet pas, au moins une fois dans sa vie, se sauve des avocats-conseils sages.
Meurt lentement il qui ne voyage pas, ne lit pas,
il qui n’écoute pas la musique, qui ne trouve pas la grace dans se.
Meurt lentement il qui détruit son amour-propre,
qui ne reçoit pas quelqu’un aide.
Meurt lentement il qui passe son se plaindre de jours de sa mauvaise chance ou de la pluie incessante.
Meurt lentement il qui abandonne un projet avant de le commencer,
qui ne demande pas au-dessus d’un sujet qu’il ne sait pas
ou qui ne répond pas à quand étant enquis de quelque chose qu’il sait.
Meurt lentement il qui ne partage pas ses émotions, joies et tristesse, qui ne fait pas confiance, que qui n’essaye pas même.
Meurt lentement il qui pas re-live ses mémoires
et continue d’obtenir émotive comme si vivant elles à ce moment.
Meurt lentement il qui ne fait pas intention en excelant,
qui n’apprend pas des pierres de la route de la vie,
qui n’aime pas et ou ne nous a pas laissés quelqu’un amour.
Évitons la mort dans les doses molles,
se rappelant toujours cela pour être demandes vivantes par effort beaucoup plus grand
que le fait simple de la respiration…
Et seulement par la persévérance nous conquérons le bonheur splendide…

IN PORTUGUESE

Morre lentamente quem se transforma um escravo do hábito
repetindo todos os dias o mesmo trajeto
quem não troca de marca
não arrisca vestir uma cor nova
e quem não fala a quem não conhece.

morre lentamente quem evita um paixão
quem prefere o preto sobre o branco
e os pontos sobre os “is”
a um redemoinho de emoções
justamente os que resgatam os brilhos dos olhos
sorrisos das bochechas
corações aos tropeços e sentimentos.
justamente as que resgatam o brilho dos olhos,

Morre lentamente quem não vira a mesa quando está infeliz com o seu trabalho,
quem não arrisca o certo pelo incerto
para ir atrás de um sonho,
quem não se permite pelo menos uma vez na vida
fugir dos conselhos sensatos.

Morre lentamente quem não viaja
Quem não lê
Quem não ouve música
Quem não encontra graça em si mesmo.

Morre lentamente,
Morre lentamente quem destrói seu amor prório
Quem não se deixa ajudar
ou não responde quando lhe indagam sobre algo que sabe.

Morre lentamente
Quem passa os dias queixando-se de sua má sorte
Ou de chuva incessante

Morre lentamente
quem abandona um projeto antes de iniciá-lo
Não pergunta de um assunto que desconhece
Ou não respondendo quando lhe perguntam sobre algo que sabe
Evitemos a morte em doses suaves,

recordando sempre que estar vivo
exige um esforço muito maior que o simples fato de respirar.
Somente a perseverança fará com que conquistemos um estágio esplêndido de felicidade.

IN RUSSIAN

Умирает медленно, он становиться невольником привычек,
повторяет ежедневно одни и те же маршруты,
не изменяет фирменный знак,
не рискует носить новый цвет и не разговаривает с незнакомцами
Умирает медленно он делает из телевидения гуру.
Умирает медленно, он избегает страсти,
он предпочитает черное белому
и точки над “i” чем водоворот страстей,
который прячет блеск в глазах,
улыбки за зевками,
сердца ошибок и чувств.
Умирает медленно, он не переворачивает стол, когда несчастлив на работе,
кто не рискует уверенностью перед неуверенностью
не идет к мечте, что держала его наяву
Кто не позволяет себе, хотя бы раз в жизни, сбежать от мудрых советчиков

Умирает медленно, он не путешествует, не читает,
он не слушает музыку, которая не находит в нем отклика.
Умирает медленно, он разрушает свое самоуважение,
не принимает чью-либо помощь.
Умирает медленно, он проводит свои дни в постоянных жалобах на неудачи или неутихающий дождь.
Умирает медленно, он оставляет идеи прежде чем реализовать их, он не спрашивает то, чего не знает
или не отвечает, когда его спрашивают о чем-то неизвестном.
Умирает медленно, он не делиться своими чувствами, радостью и печалью.
не доверяет, и даже не пытаеться.
Умирает медленно, он не оживляет свои воспоминания.
и продолжает получать эмоции только от текущего момента.
Умирает медленно, он не делает целью совершенство,
кто не плучает уроков от препятствий жизни, кооторый не любит и не позволяет никому себя любить
Давайте примем смерть в малых дозах, помня всегда, что жить – это нечто большее, чем просто дышать
И только через упорство мы можем обрести счастье….